Test: Panasonic Leica DG Elmarit F2,8/200 mm

De Panasonic Leica DG Elmarit F2,8/200 mm Power O.I.S. is een lichtsterk 200 mm teleobjectief. Met een adviesprijs van drie mille niet echt een koopje, maar als je kijkt wat je voor dat geld krijgt... Tekst en foto’s: Mich Buschman

0
61
Leica DG Elmarit F2,8/200 mm Power O.I.S.
Leica DG Elmarit F2,8/200 mm Power O.I.S.

Sport, natuur, wild en vogels kunnen niet zonder krachtige tele worden gefotografeerd. En liefst zonder een statief: als je onderwerp bewegelijk is, wil jij dat ook zijn! Voor de Panasonic-camera’s met het Micro Four Thirds-formaat was er al de Olympus 300 mm tele met aanvangsopening F4, en nu ook de eigen Panasonic Leica DG Elmarit F2,8/200 mm Power O.I.S. tele met lichtsterkte F2,8. Het wordt met een 1,4x converter geleverd, zodat je meteen een F4/280 mm in huis haalt. In full-frame-termen: een 560 mm telekanon!

Qua uitvoering is de F2,8/200 mm een echte Leica-lens, zoals we die kennen van de M- en destijds R-series. Met een gewicht van 1245 gram en een lengte van 174 millimeter is het compact te noemen. Het objectief is van lichtmetaal en heeft een afneembare statiefvoet; de roteerbare gondel blijft er dus op. De geribbelde, brede scherpstelring ligt vooraan, en dat geeft aanzienlijk meer ondersteuning dan bij typen met die ring aan de bodyzijde. Helemaal vooraan zit een diafragmaring met rode A-automaatstand en inklikkende diafragmaposities. Op de helft van de lengte zien we een scherpstelbegrenzer met twee posities: Full, en vanaf 3 meter tot oneindig. Daaronder zitten de vergrendeltoets en een schuifje met drie posities: Call, Memory en Fn. Die laatste positie zet in de camera voorgekozen lensopties in bedrijf. Aan de bodyzijde van de F2,8/200 mm vinden we de AF/MF-schuif en de Power O.I.S.-beeldstabilisator met aan- en uitpositie. Het objectief is weerbestendig uitgevoerd en wordt geleverd met een opschroefbare, forse zonnekap, een lenstas, lensdoppen en de 1,4x teleconverter voor € 2.999,-.

Teleconverters voor de 200mm.
Beide teleconverters zijn een welkome aanvulling, waarmee veel van de hoogwaardige kwaliteit in stand blijft.

Volledig toegerust
De optiek van de F2,8/200 mm omvat vijftien lenzen in dertien groepen, waaronder twee UED-lenzen. Zulke glaslenzen geven een ultieme correctie op chromatische aberratie, en die hebben we dan ook niet vastgesteld. Een drievoudige lineaire motor stuurt de autofocus aan. Deze kan zich dankzij de ‘sensordrive’ tot 240 maal per seconde instellen, waardoor een zeer hoge graad van nauwkeurigheid is te behalen. Vooral bij 4K-video-opnames betekent dit dat er vloeiender overgangen ontstaan in scherp- tedetecties. We kunnen tot 1 meter 15 afstand scherpstellen en dat is opmerkelijk dichtbij voor een dergelijke tele. De vignettering is erg goed gecorrigeerd en alleen op volle lensopening in geringe mate aanwezig.

De maan.
De maan uit de hand gefotografeerd. Beeldstabilisatie in de camera én op het objectief aan, en een belichting van 1/400 seconde en F4,5 op ISO 800 met de 2x converter. Merk op dat er ook dan geen spoor chromatische aberratie te bespeuren valt. Grote klasse!

Dankzij de Power O.I.S.-beeldstabilisatie kunnen we nog lang zonder risico op trillings-onscherpte uit de hand fotograferen: de totale winst bedraagt maximaal zesenhalve stop als ook in de camera de beeldstabilisatiefunctie ingeschakeld is.

Beeldkwaliteit met en zonder converters
De weergave is messcherp. Vergroten we tot 100%, dan worden ook de kleinste details nog zichtbaar. De sensor van de testcamera (de Lumix G9) heeft geen laagdoorlaatfilter en het Leica-glas doet de rest. Ook wanneer de 1,4x converter wordt aangekoppeld, heeft dat geen grote gevolgen voor de beeldkwaliteit. Wel zien we een geringe tonvormige vertekening én krijgt het beeld een lichte roodzweem. Wil je die kleurzweem kwijt, dan maak je mét de converter een aangepaste witbalans op een grijskaart en voer je die in. Uiteraard valt dit niet op met de automatische AWB-instelling. Bij deze test ontvingen we ook de los verkrijgbare 2x converter, die binnenkort in de winkel verschijnt, en ook hier hetzelfde beeld: iets tonvormig vertekenend en met een lichte roodzweem. De opnames blijven scherp, vol en briljant, dus daar geen terugval door minder hoogwaardig glas.

Testkaarten van de Focus-testwand.
Testkaarten van de Focus-testwand; je ziet de hoekkaarten rechtsonder. Van boven naar beneden: Panasonic Leica F2,8/200 mm op volle lensopening, dan idem met 1,4x converter en onderaan opnieuw de volle lensopening met de 2x teleconverter. De hoge resolutie en het fraaie microcontrast blijven behouden.

Conclusie
Er wordt in het fotografiewereldje wel eens badinerend gedaan over dat eeuwenoude merk uit Wetzlar. Altijd diezelfde verhalen uit het verleden, met wéér die Oskar Barnack, de Ur-Leica, en de Aandacht Voor Het Wezenlijke… En steeds maar weer een volgende variant op dat M-model! Feit is en blijft dat de lenzen nooit teleurstellen. Men hanteert altijd een zeer hoge kwaliteitsnorm, zowel optisch en mechanisch, en daar hangt ‘een prijskaartje’ aan. Drieduizend euro voor een 200 mm tele in het MFT-formaat is overigens niet overdreven duur: er gelden dezelfde eisen als bij een F2,8/400 mm full-frametele, en kijk eens wat dát gaat kosten. Fijn dat je met de hier geteste Panasonic Leica desnoods een hele dag kunt rondlopen én zonder statief ragscherpe opnames uit de hand kunt maken bovendien. Om al die redenen verdient deze Elmarit een Focus Predicaat Super.

www.panasonic.com

Geef een reactie